Öz
Erken çocukluk dönemi, duygu düzenleme, sosyal-duygusal uyum ve psikolojik dayanıklılığın temellerinin şekillendiği kritik bir gelişim evresidir. Bu çalışmanın amacı, erken çocukluk döneminde duygu düzenleme becerileri, duygu sosyalleştirme süreçleri ve psikolojik dayanıklılık arasındaki ilişkileri bütüncül bir gelişimsel çerçevede incelemektir. Çalışma, yapılandırılmış anlatı derlemesi yaklaşımıyla yürütülmüş; ağırlıklı olarak 2020–2026 yılları arasında yayımlanan güncel araştırmalar incelenmiştir. Literatür, duygu düzenlemenin biyolojik olgunlaşma, yürütücü işlevler, mizaç, bağlanma ilişkileri ve sosyal çevrenin karşılıklı etkileşimi sonucunda geliştiğini göstermektedir. Ebeveynlerin ve öğretmenlerin çocukların duygularına verdikleri tepkiler, kendi duygularını ifade etme biçimleri ve duygular hakkında gerçekleştirdikleri konuşmalar, çocukların duygu düzenleme becerilerinin gelişiminde önemli bir rol oynamaktadır. İncelenen çalışmalar ayrıca duygu düzenleme becerilerinin çocukların stresli ve zorlayıcı durumlarla başa çıkma kapasiteleriyle ilişkili olduğunu ve bu yönüyle psikolojik dayanıklılığın gelişiminde önemli bir bireysel kaynak oluşturabileceğini ortaya koymaktadır. Bununla birlikte psikolojik dayanıklılığın yalnızca bireysel becerilerle açıklanamayacağı; aile, okul ve diğer sosyal sistemlerin sunduğu koruyucu kaynakların da süreçte etkili olduğu görülmektedir. Bu doğrultuda duygu sosyalleştirme, duygu düzenleme ile psikolojik dayanıklılık arasında işlevsel bir gelişimsel bağlantı oluşturan ilişkisel bir süreç olarak değerlendirilebilir. Sonuç olarak erken çocuklukta psikolojik dayanıklılığın desteklenmesinde çocukların duygu düzenleme becerilerinin güçlendirilmesinin yanı sıra, ebeveyn ve öğretmenlerin destekleyici duygu sosyalleştirme uygulamalarının geliştirilmesi de önem taşımaktadır.
| Anahtar Kelimeler: | Erken Çocukluk Duygu Düzenleme Duygu Sosyalleştirme Psikolojik Dayanıklılık Ebeveyn Öğretmen |