Öz
Bu çalışmanın amacı; Türk eğitim tarihinin kritik bir evresi olan 1914-1925 yılları arasındaki ilkokul tarih öğretimi pratiklerini analiz etmek ve bu tarihsel birikimden hareketle günümüz değerler eğitimi için özgün bir model önerisi geliştirmektir. Araştırma, Tarihsel-Hermeneutik desene dayalı olarak yürütülmüştür. Veri kaynağı olarak; dönemin pedagojik dergileri, ders kitapları ve 1925 tarihli öğrenci anket verileri kullanılmıştır. Veriler, doküman incelemesi tekniğiyle toplanmış ve içerik analiziyle yorumlanmıştır. Araştırma sonucunda, dönemin savaş ve beka koşullarıyla şekillenen baskın tarih öğretimi pratikleri, araştırmacılar tarafından "Güvenlik Odaklı Normatif Yaklaşım" temasında kavramsallaştırılmıştır. Analizler, bu yaklaşımın öğrencilerde "anakronizm" ve "dış güç odaklı nedensellik" gibi bilişsel yansımalar oluşturduğunu göstermiştir. Buna karşın, dönemin reformist eğitimcilerinin (Satı Bey ve Ali Reşad Bey) dağınık haldeki insani uygulamaları analiz edilerek, bu pratikler araştırmacılar tarafından "Vicdani-Kapsayıcı Yaklaşım" adı altında teorik bir yapıya kavuşturulmuştur. Elde edilen bu tarihsel verilerden ve reformist birikimden hareketle, bu çalışma kapsamında beş aşamalı "Bütüncül Vicdani Empati Modeli" geliştirilmiştir. Araştırmacılar tarafından Zemin (Hazırlık/Temel), Kefe (Bilişsel Bağlam), Sıklet (Istırap Ortaklığı), İbre (Vicdani Hüküm) ve Denge (Aksiyonel Özdeşim) metaforlarıyla sistematize edilen bu özgün model; tarihsel empati ve değerler eğitimi için yeni bir teorik çerçeve sunmaktadır.
| Anahtar Kelimeler: | Sınıf Eğitimi Tarih Öğretimi Tarihsel Empati Güvenlik Odaklı Yaklaşım Bütüncül Vicdani Empati Modeli |